Labels

Monday, 15 September 2014

लाटा देशको गाँडा तन्नेरी...



रुख चढ्न अफ्टेरो लाग्छ। घरतिर रुखमा चढ्नेहरुमा पुछारतिरै पर्छु होला। तँ बाँदर कि म बाँदर भन्दै बाँदरलाई च्यालेन्ज गर्ने केटाहरु कती हो कती। केको केटामात्रै भन्नु केटी नि छन सत्र स्याल। सुर्यथुम पढ्न जाँदा ठुलाखरिए, सिर्सेगैराका जंगलमा आँखा अगाडि फलेका तिजु काफल नि खाइएन उबेला। हुन त माथि भिमे दाईको घर पारी तिजुखाँदा झन्डै नमर्या रेकर्ड त छ मेरो नि। तिलके, सुरेन्द्रेले अझै सम्झिन्छन होला त्यो दिन। तेस्पछी हो मलाई रुख चढ्न डर लाग्न थालेको। यो वाल त केही हैन। टेक्ने ठाउँ नि छ, समाउने ठाउँ नि छ अझ डोरी नि छ र पनि सबै अफ्टारो मान्दै छ्न। कोही पुसुत-पुसुत गर्दै माथि पुग्छ्न कोही असिन पसिन हुँदै बिच बाटै फर्किन्छ्न। लास्टमा मैले बुझेको कुरा "म चाइ परेछु लाटा देशको गाँडा तन्नेरी"।